Amerykańscy hodowcy myślą: beagle, basset, jamnik. Ale Europa Wschodnia ma własnego łowcę: gońca bałkańskiego (obecnie serbskiego). Eleganckie, średnie psy, rzadkie poza Balkanami, ale zyskują uwagę miłośników psów.
Pochodzenie
Historycy: linia z Egiptu, Fenicjanie zawiezli do Europy 1000 r. p.n.e. Krzyżowania z gońcami z Bałkanów (Anatolia, Czarnogóra) -> silni łowcy w stadach. Pierwszy zapis XI w. Frank Laska udokumentował z innymi gońcami zapachowymi.
Uznanie i nazwa
FCI uznał 1940 r. – prawie 20 lat po standardzie. UKC dopiero 2006 r. 1996 r. Jugosławskie Towarzystwo Kynologiczne zmieniło nazwę na serbski gońiec – liczba w Serbii + upadek Jugosławii.
Funkcja
Zawsze pies łowiecki, kategoria: gońce zapachowe (wiszące uszy, nos -> zapach, nie wzrok). Polują na różną zwierzynę (łoś, dziki), instynkt stada -> oddanie towarzyszom. Kształt i mięśnie -> różne tereny, głośne wycie na tropie.
Wygląd
UKC: "średni, krótkowłosy gońiec, silna konstytucja". Długa głowa, wiszące zaokrąglone uszy, brązowe oczy. Waga ok. 18 kg, wzrost do 53 cm. Kolor: lisia ruda z czarnym siodłem. Ogon długi, zwężający się od mocnego, nachylon grzbietu.
Osobowość
Energetyczny, towarzyski, przyjazny. Instynkt łowiecki -> dużo ruchu, czas na zewnątrz. Gonienie ciekawych zapachów/celów – twardy właściciel kontroluje. Instynkt stada -> dobre dla rodzin/z zwierzętami, ale ryzyko lęku separacyjnego.