Dieta
Psy to wszystkożercy – jedzą rośliny i zwierzęta. Jeśli pies je głównie mięso, jego kał rozkłada się dłużej niż u psa jadzącego ziarna. Nie warto jednak dobrać diety pod rozkład kału – to może zaszkodzić zdrowiu. Zapytaj weterynarza o najlepsze jedzenie dla indywidualnych potrzeb psa.
Spłuwanie
Jako sumienny właściciel zawsze zbierasz kał na spacerze lub w ogrodzie. Z punktu widzenia ekologii, worki plastikowe niebiodegradowalne wyrzucone do śmieci nie pomagają. Kup worki spłukalne i spłucaj kał do toalety. To bardziej ekologiczne niż rok rozkładu – a nawet mumifikacji – na wysypisku.
Dyspergatory (digesters)
Możesz wrzucać kał do dyspergatora, który rozkłada materię szybciej dzięki specjalnym enzymom i wodzie. Ponieważ regularnie dodajesz kał, wodę i enzymy, trudno powiedzieć, ile czasu zajmuje rozkład oryginalnej „partii”. W ciepłe dni to 2–3 miesiące. Uwaga: nie instaluj dyspergatora w glebach gliniastych. Płynne odchody nie mogą wniknąć w grunt albo robią to bardzo wolno. Nie używaj tej metody, gdy grunt zamarznięty – kał po prostu zamarza i nie zacznie się rozkładać, dopóki nie ogrzeje.
Kompostowanie
Możesz kompostować kał psa z innymi materiałami organicznymi w kompostowniku/kopcu. Przegrzebywanie przyspiesza rozkład. USDA zaleca dodawanie 1 łyżki wiertarki trocin lub innego źródła węgla na 2 łyżki psiego kału. USDA szacuje, że kompost „dojrzewa” w 6–8 tygodni, rozkładając się do użycia. Choć prawidłowe kompostowanie niszczy patogeny z diety mięsnej, nie zaleca się używania na warzywach ani drzewach owocowych. Dobrze do rabatek, donic, korytowania.
Farma robaków
Jeśli interesuje Cię wermikultura (hodowla robaków), kał psa może karmić robaki tak samo jak resztki jedzenia i inne materiały organiczne. Mieszając ekskrementy i odpady warzywne, musisz dodać liście lub gazety – dostarczają węgiel. Ponieważ robaki zjadają kał, ten się tak naprawdę nie rozkłada. Funt czerwonych robaków zje do pół funta odpadów dziennie. Robaki produkują własną wagę w odchodach dziennie – możesz użyć jako nawozu. Jak przy kompoście – nie na roślinach jadalnych.