Gepard uważany za jeden z najstarszych gatunków wielkich kotów dzisiaj. Gatunek zagrożony, ale piękno skłoniło wielu w historii do prób domestykacji. Domestykacja trudna nie tylko dlatego, że to zwierzęta dziki, ale przez przepisy ochronne w większości regionów.
Identyfikacja
Gepard zawsze rozpoznawany po żółtawej sierści i okrągłych czarnych kropkach. Dodatkowo czarne linie od wewnętrznych rogów oczu, wzdłuż ryła do linii szczęki. Często biały puszczyk na końcu ogona. Dorosłe 41–63 kg, długość 114–140 cm. Płeć nieodróżnialna z wyglądu.
Historia
Gepard nazywany najbardziej prymitywnym z kotów dziczych – istnienie śladzi się do 11 mln lat temu. Ogólnie akceptowane, że ewoluował w epokę miocenu w Azji, by potem zmigrować do Afryki.
Geografia
Gepard niemal zawsze w Afryce, ok. 200 w Iranie. Zasięg terytorium 34–1500 km² zależnie od dostępności ofiar.
Ram czasowy
Przez setki lat ludzie próbowali udomowić geparda. Niektórzy mieli sukces, używając go do polowań, ale ogólnie nie nadaje się do domestykacji – nie adaptuje się do zmian. Gepardy urodzone i wychowane w niewoli są bardziej adaptacyjne.
Ryzyka
Wiele ryzyk: gatunek zagrożony (polowanie na skóry), mało osobników, hodowla w niewoli trudna. Koty nie adaptują, wiele umiera w niewoli. Ryzyko prawne – większość krajów zakazuje trzymania geparda jako zwierzęcia domowego. USA i inne rzadko wydają pozwolenia, tylko w skrajnych przypadkach. Gepardy to zwierzęta dziki – realne ryzyko urazów dla kogoś, kto próbuje je udomowić i z nimi żyć.