Istnieje kilka teorii o tym, kiedy użyto pierwszej podkowy. Można powiedzieć, że ludzie zaczęli gwoździć żelazne podkowy do kopyte już w 500 r. n.e. lub wcześniej. Wczesne podkowy były ze skóry, metalu, a nawet bronzu, zanim w XIII wieku wprowadzono masową produkcję żelaznych podków. Oto krótki zarys historii: patenty, folklor, nieporozumienia i problemy.
Wczesne podkowanie
I wieku: Rzymianie używali „hipposandałów” – podków ze skóry i metalu. Europieje: gwoździone metalowe podkowy w 500–600 r. n.e., do 1000 r. n.e. bronowe podkowy powszechne. 1200–1300 r.: produkcja żelaznych podków – dostępne dla szerszego grona.
Patenty
XIX wiek: pierwsze patenty USA. 1835 – Henry Burden (Nowy Jork): maszyna do 60 podków/godz. Wojna secesyjna (1860s): Północni mieli maszynę – przewaga nad Południowymi. 1861 – J.B. Kendall (Boston): pierwsza podkowa kompozytowa.
Folklor
Podkowy = szczęście. Legenda o św. Dunstanie (abp Kanterbury 959 r.) i Diabłu: Dunstan przygwoździł podkowę do kopyta Diabła, powodując ból. Zgodził się zdjąć, gdy Diabeł obiecał nigdy nie wchodzić do domu z podkową na drzwiach.
Nieporozumienia
Niektórzy twierdzą, że podkowanie istniało dawno przed średniowieczem. Łatwo sobie wyobrazić konieczność odkiedy ludzie używają koni do pracy. Badania grobów historycznych nie wykazały jednak dowodów na podkowanie. Dowody na użytkowanie podków pojawiają się ok. 480 r. n.e.
Problemy
Domestykacja konia przyczyniła się do słabszych kopyte i większej potrzeby podków. Dzikie konie pokonują ~80 km dziennie, naturalnie hartując kopyta. Domestyczne konie pokonują znacznie mniej – kopyta są miększe i bardziej narażone na urazy.