Cecha fizyczne
Salamandry i tritony wyróżniają się spośród wszystkich płazów tym, że w każdym etapie rozwoju – od larwy po dorosłego – zachowują ogon. Większość gatunków ma cztery nogi, a w przeciwieństwie do żab i ropuch, ich nogi wystają pod kątem 90° do ciała. Przednie nogi rosną szybciej niż tylne – odwrotnie niż u innych płazów. Wyjątek: syreny (sirens) – salamandrie podobne do węgorzy, z małymi przednimi nogami i bez tylnych.
Zmienne oddychanie
Salamandry i tritony mają różne techniki oddychania zależnie od siedliska. W pełni wodne (sireny, mudpuppies) mają skamienia przez całe życie. Lądowe rozwijają płuca w dorosłości po larwach ze skamieniami. Trzecia grupa nie ma skamieni ani płuc – oddycha przez skórę. Żaby i ropuchy mają płuca jako dorosłe, ale niektóre też oddychają skórą jak salamandry bezpłucne.
Cecha rozmnażania
Niektóre gatunki salamander, w przeciwieństwie do większości płazów porzucających jaja, są dbałymi rodzicami. Zazwyczaj salamandry bezpłuczne dzielą rolę opiekuna między samcem i samicą. Dorosły owija ciałem jaja i czasem je przekręca. Salamandra ognistа to jedyny płaz rodzący żywe młode – wszystkie inne składają jaja. Jako ochrona jaj, salamandry produkują toksyczny śluz, który otacza jaja, czyniąc nieprzysmakalnymi.
Obrona
Podobnie jak niektóre jaszczurki, salamandry i tritony mogą odrzucać fragmenty ogonów przy ucieczce – ogon odrasta. W przeciwieństwie do jaszczurek, potrafią to zrobić też z kończynami – utracona noga regeneruje się po czasie. Większość gatunków wydziela przez skórę nieprzysmakalne sekrety, odstraszające drapieżników. Najbardziej barwne gatunki są często najbardziej toksyczne i używają kolorów jako znaku ostrzegawczego.