Na świecie trzy gatunki antylopy oryks, dwa w Afryce, trzeci w Arabii. Z dwóch afrykańskich, jeden ma trzy podgatunki różniące się wyglądem i zasięgiem. Oryks należy do rodziny Bovidae – razem z bydłem, kozami, owcami.
Oryks szablonoryły
Duży gatunek antylopy. Dorasta do 1,2 m w kłbie, 2,3 m długości, do 209 kg. Biały z rudobrązowym szyją i fragmentami twarzy. Dwa długie, wygięte rogi na szczycie głowy. Kiedyś zasięg: Egipt, Senegal, Czad. Stan na maj 2011: wyginęły w naturze. Program reintrodukcji w Tunezji – wypuszczanie urodzonych w niewoli.
Oryks wschodnioafrykański
Nieco mniejszy od szablonoryłego. 1,2 m w kłbie, blisko 2,1 m długości, do 200 kg. Szarobrązowa futrzina, biały brzuch, czarne znaki na twarzy, bokach, kolanach. Długie proste rogi na głowie – do 1,2 m. Żyje w otwartych łąkach, pustyniach, krzakowatach Afryki Wschodniej.
Gemsbok (Oryks południowoafrykański)
Podgatunek wschodnioafrykańskiego. 1,2 m w kłbie, ponad 1,8 m długości, do 240 kg. Szarobrązowa futrzina, biały brzuch, czarne paski na nogach, twarzy, bokach brzucha. Żyje w południowo-wschodniej Afryce: wysokie łąki zadrzewione i pustynie. Jak wszystkie oryksy – całkowicie roślinożercy.
Oryks uszaty
Trzeci podgatunek wschodniego oryksa. 1,2 m w kłbie, blisko 1,8 m długości, do 209 kg. Podobne rogi: długie, proste, do 1,2 m. Podobna kolorystyka i wzory. Mały zasięg: Tanzania i południowa Kenia.