Pingwiny – ptaki społeczne i doskonale przystosowane do wody
Pingwiny to jedne z najbardziej społecznych ptaków – cecha ta pomaga im przetrwać. Życie w kolonii i komunikacja utrzymują porządek i chronią przed drapieżnikami. Istnieje 17 gatunków, większość zamieszkuje Antarktydę. Pingwiny nie latają, ale są doskonałymi pływaczami i łowcami.
Zachowania społeczne
Pingwiny gniazdują w koloniach liczonych tysiącami. Wokalizacja i wyświetlenia fizyczne służą ostrzeżeniu przed drapieżnikami oraz komunikacji o terytorium gniazdowym i doborze partnera. Każdy pingwin ma unikalny głos – dzięki temu rodzic znajduje swoje pisklę. Według Sea World używają syczenia, kwakania i klikania. Rytuały towarzyskie obejmują zsynchronizowane ruchy, chylenie i chwytanie głową. Wychowywanie młodych należy wyłącznie do rodziców biologicznych.
Zachowania żywieniowe
Pingwiny jedzą kryla, miedziany i ryby. Polują na to, co jest w sezonie i dostępne w ilości. Polują samotnie lub w grupach, zależąc na szybkości i ostrości wzroku pod wodą. Większość poluje w promieniu 15 km od kolonii; pingwin cesarski może przebyć aż 14 000 km. Przez okresy gniazdowania, inkubacji i towarzyskich pingwiny przechodzą fazy postu.
Zachowania rozrodcze
Sezon rozmnażania trwa zazwyczaj od wiosny do lata. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3–4 lat. Samice wybierają partnera – często ten sam co roku. Okres ciąży ok. 63 dni, zazwyczaj 1–2 jaja. Pingwiny cesarskie i królewskie inkubują pojedyncze jajo na stopie, pod skrętkiem skórnym na brzuchu.
Siedlisko
Pingwiny występują na każdym kontynencie półkuli południowej. Żyją w odizolowanych rejonach blisko dużych zbiorników wody, prądów zimnych i łatwego dostępu do pożywki. Ponieważ polowanie zajmuje dużo czasu, niektóre gatunki spędzają do 75% życia w morzu. Kolonie na odizolowanych plażach i wielkich płytach lodowcowych.
Zachowania obronne
Drapieżniki: węże, jaszczurki, fretki (celują w pisklęta i jaja), foki leopardowe, rekiny, orki (dorosłe pingwiny w wodzie). W wodzie pingwiny uciekają zwinnością, wracając na ląd. Na lądzie są bezwzględnie narażeni – alarmują głosowo, stłoczą się w gęste grupy, co czasem odstrasza drapieżników.