Pingwiny – ptaki bezlotne, mistrzowie pływania
Największy: pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri) – 112 cm, 27–41 kg. Najmniejszy: pingwin błękitny (Eudyptula minor) – 25–30 cm, 1 kg. 17 gatunków, te same podstawowe cechy.
Kształt ciała
Wydłużone, śliskie, strumienione, zwarte na końcach. Kości gęste – siła i łatwe nurkowanie.
Kolorystyka i oznakowanie
Większość dorosłych: czarny grzbiet, biały brzuch (kontrcieniowanie). Wyjątek: pingwin błękitny – pióra szarobłękitne. Gatunkowe różnice: pingwiny skoczne i makaronowe mają żółte/pomarańczowe pióra nad oczami – komiczny wygląd.
Głowa i dziób
Głowa na krótkim szyi, małe oczy z okrągłymi źrenicami, trzecia powieka. Uszy ukryte pod piórami. Dzioby zróżnicowane: długie i ostre (cesarski), krótkie i zaokrąglone (podwódkowy). Wnętrze dzioba ostre żebra – zapobiegają ucieczce żywej ofiary.
Płetwy (skrzydła)
Skrzydła zamienione w płetwy – ruch lotny pod wodą. Płaskie, zwarte, pokryte krótkimi piórami.
Nogi i stopy
Krótkie nogi – małe kroki/skoki na lądzie. Ustawione farzo tyłu – chód pionowy. Pławki – pęd w wodzie, pazury.
Ogon
Krótki, klinowaty, 14–18 sztywnych piór ogonowych. U pingwinów papua i adeli dłuższe – opierają się o nie. Wszyscy używają ogona do sterowania i hamowania pod wodą.
Pióra
Krótkie, zaczepne, nieprzemakalne. Mięśnie kontrolują ich położenie: w wodzie przylegają do ciała, na lądzie odstawione – warstwa powietrza izolująca ciepło.