Żyrafy – wysokie, kopytne ssaki zamieszkujące łąki i sawanny Afryki Środkowej i Południowej – migrują w stadach. Tworzą stada do 50 osobników tego samego podgatunku. Wzorce migracji zależą od czynników społecznych i przetrwania.
Niezależność
Mimo że żyrafy często wędrują stadami, są bardzo niezależne. Nie nawiązują bliskich więzi z innymi członkami stada, z wyjątkiem więzi matka-cielę. Żadna żyrafa nie sygnalizuje stadu, by ruszyło. Samice zostają blisko innych samic i młodych samców, ale interakcje w tych grupach są rzadkie.
Cielenie
Gdy samice przygotowują się do porodów, dołączają do małych grup cielęcych – poniżej 15 przyszłych matek. Grupy cielęce zostają razem przez migrację, nawet jeśli stado migruje, gdy grupa cielęca przygotowuje się do porodu. Cielęta prawie zawsze podróżują z matkami podczas migracji. Niezależnie od migracji stada, matka może zostawić młode z inną samicą z grupy cielęcej, by sama szukać lepszych pastwisk.
Roślinność
Brak roślinności to główny powód migracji żyraf. Żyrafy to najwyższe ssaki lądowe – długie szyje pozwalają jeść z drzew niedostępnych dla innych. Gdy stado zje wszystkie wystarczające rośliny w danym miejscu, musi przejść dalej, gdzie drzewa i krzewy są obfite. Najczęściej w okresach suchych. Czasem stada stają się tak desperackie, że migrują do terenów z małą ilością krzewów i trawy.
Ochrona młodych
Drapieżniki: lwy i hyeny szukają szans na zabicie cieląt i młodych żyraf podczas migracji. Młode żyrafy idą blisko większych członków stada, by się chronić. Plamisty wzór skóry ukrywa słabsze osobniki wśród silniejszych w trakcie wędrówki. Gdy stado znajdzie nowe pastwisko i osobniki rozchodzą się, dorośli nie chronią już nastolatków i młodych dorosłych.