Mangusta indyjska – mały ssak, krótkie nogi, długi puszysty ogon (2/3 długości ciała)
Długość: 25–41 cm. Waga: 60–1200 g. Samiec nieco większy. Zasięg: Półwysep Arabski Wschodni -> Indie. Szara mangusta (Herpestes edwardsii).
1. Drobne gryzonie – cel przeszczepienia (nieudany)
- Szybkie, skuteczne polowanie. XIX w.: wprowadzone na Wyspy Dziewicze i Hawaje -> kontrola gryzoni na plantacjach trzciny.
- Problem: gryzony = nocne. Mangusty = dzienne. Nie polują nocą -> nieskuteczne, a same stały się inwazyjne.
2. Węże – legendarna odporność na jad
- Bezlitosne polowanie na węże, też jadowite (węże krokodyle, kobre).
- Grzube futro + specyficzne neuroprzekaźniki -> odporność na jad węży.
- W niektórych krajach domestykowane jako ochrona przed jadowitymi wężami.
- Wyspy Dziewicze: węże rodzimy WYGINĘŁY przez mangusty.
- Polują też na płazy i gady.
3. Ptaki – zwierzyna mangusty
- Zwinne, szybkie -> łapią ptaki. Kolejny powód bycia inwazyjnymi na Hawajach/Wyspach Dziewiczych – dezimacja ptaków rodzimych.
4. Inne pokarmy
- Jaja: ptasie, węże, gady – UWIELOBIA. Rozdziera gniazda.
- Pisklęta – dezimuje populacje drobiu.
- Rośliny: owoce = ~43% diety zdrowej mangusty.
Wniosek
Mangusta indyjska = oportunistyczny wszechstronny drapieżnik. Skuteczna przy wężach, ale katastrofalna dla fauny wyspowych (gryzony nocne, ptaki, jaja). W naturze w Azji – równowaga. Wprowadzona -> katastrofa ekologiczna.