Wallaby – mniejszy kuzyn kangura
Wallaby (Macropus) to gatunek torbacza rodzimy w Australii i pobliskich wyspach. Blisko spokrewnione z kangurami. Samce: "boomers", samice: "flyers". Ok. 30 gatunków, nazywane zazwyczaj od siedliska: wallaby skalny, krzakowy, krzakowaty.
Wygląd
Ze względu na bliskie pokrewieństwo z kangurami, wallaby wyglądają jak mniejsze kangury. W zależności od gatunku: 1,8–24 kg, długość 30–104 cm. Kolory: szary, czerwony, biały, brązowy. Krótkie przednie nogi, duże tylne – do skakania. Potężne ogony: podparcie przy siedzeniu, balans przy chodzeniu/skakaniu. Jeden gatunek – wallaby gwoździkowy – ma ostry końcówkę ogona.
Rozmnażanie
Jak u kangurów – młode rodzą się niedorozwinięte po ok. 30 dniach w macicy. Bez sierści, niewidome. Po porodzie malutkie joey wpada do worku matki, zostaje by dojować i dojrzeć. Trwa ok. 2 miesiące. Młode wallaby też nazywane "joey".
Dieta
Wallaby to ścisłe roślinożercy. Jedzą trawy, nasiona, owoce, liście, korzenie, sadzonki, krzaki rodzimych w Australii. Zazwyczaj żerują w nocy, śpią w dzień.
Drapieżnictwo
Większość gatunków żyje w grupach "mobach" – chroniąc osobników. Naturalni drapieżniki: dingo, lisy, krokodyle, duże węże. Gdy zagrożony, wallaby broni się potężnym, grubym ogonem i mocnymi tylnymi nogami.
Gatunki zagrożone
Niektóre gatunki (np. wallaby czerwonoszyje) kwitną w Australii. Inne zagrożone wyginięciem: wallaby wiktoriańskie skalne pędzelkowate i wallaby gwoździkowe pasiaste. Spadek liczebności: rozwój ludzki i wycinka lasów w naturalnym siedlisku. Likwidacja krzakowisk i lasów na pola rolne zmniejsza miejsca życia i żerowania. Niektóre gatunki (np. wallaby gwoździkowe pasiaste) polowane dla skór, co pogłębia spadek.