Feromony – narzędzie komunikacji owadów
Feromony to narzędzie komunikacji u wielu gatunków owadów i innych zwierząt społecznych. W 1956 r. grupa niemieckich badaczy odkryła pierwszy feromon. Przez 20 lat i usuwając gruczoły z brzuchów 500 000 samic ćm, wyizolowano feromon płciowy bombykol z ćmy jedwabnej. Reakcja samców na bombykol: pobudzenie, wyczuwanie gotowości samicy do parzenia. Dziś wiemy, że feromony komunikują wiele rzeczy w koloniach i obszarach aktywności owadów.
Feromony płciowe
Uwalniane, gdy owad szuka partnera. Sekrecje feromonów płciowych kilku gatunków owadów można wyczuć i rozpoznać z kilkudziesięciu kilometrów.
Feromony agregacyjne i dyspersyjne
Służą do kontrolowania gęstości owadów w danym obszarze. Uwalnianie tych feromonów albo przyciąga, albo odstrasza owady. Mogą ogłaszać obfite źródło pożywienia, które mogłoby utrzymać populację, lub jeśli obszar niebezpieczny – odstraszać inne od kolonizacji. Rolnicy i dezynfektorzy adoptowali je jako alternatywę dla owadobójczów.
Feromony szlakowe
Uwalniane przez owady "robotnicze" (pszczoly, mrówki) by zwerbować innych robotników do źródeł pożywienia i miejsc kolonii. Jeśli robotnik znajdzie nowe źródło, uwalnia feromon przyciągający innych.
Inne typy feromonów
Wiele innych typów: feromony alarmowe – komunikacja defensywna: uciekajcie lub atakujcie. Skład chemiczny każdego feromonu unikalny dla konkretnego gatunku owada.