Wstęp
Dojenie własnej kóz to satysfakcja. Dożna koza daje do 3,8 l mleka dziennie + kózłata na sprzedaż/mięso. Mleko kozie nie smakuje inaczej niż krowie – przy dobrej higienie. Nie oddziela się samoistnie śmietany – potrzebny separator. Przed i po dojeniu: umyj strzenniki i zygło (gorąca woda + kilka kropli płynu do naczyń). Potrzebne: wiadomość dojnicza, stoisko dojnicze, pojemniki na mleko.
Stoisko dojnicze (stanchion)
Pierwszy element do zbudowania. Miejsce dla kozy i siedzenie dla człowieka (ręczne lub maszynowe). Drewno lub metal: platforma na wygodnej wysokości (kozy dobrze skaczą – nie bój się wysokości), chwyt na szyję, miska na paszę. Umieść z dala od kózła (zapachy nie przeniosą się do mleka).
Wiadomości dojnicze
Min. 2–4 L, nierdzewne. Nigdy plastik (trudno sterylizować, bakterie i smaki). Stary garniek, pojemnik na mąkę – bez wad, gdzie zgromadzą się bakterie. Niektórzy filtrują podczas dojenia (tkanina na wiadomości), inni po.
Czyszczenie i przechowywanie mleka
Od razu po dojeniu filtracja (jeśli nie podczas). Nie kupuj drogich filtrów – ugotowana i splukana tkanina lub wielokrotnego użytku filtr kawowy z metalowej siatki (nowy, nie używany do kawy). Przechowuj w słoikach szklanych (nigdy plastik!). Schładź jak najszybciej – dłużej w temp. pok. = bakterie, smaki, zagrożenie. Zwykłe słoiki do twist-off OK.
Domowa maszyna dojnicza (opcjonalnie)
Można zbudować próżniową z pompy klimatyzacji samochodowej, węży, słoika, części z dojarek Surge. Opłaca się przy stadzie mlecznym (kilka kóz – ręcznie szybciej/łatwiej). Przy większym stadzie – warto poświęcić czas i wysiłek.