Owce, jedno z najstarszych zwierząt udomowionych, chowane są dla mięsa, mleka i, oczywiście, wełny. Na świecie istnieje ponad 1000 odrębnych ras, często klasyfikowanych według zastosowania. Wełna owcza, zwana runem lub włóknem, jest albo drobna, średnia, albo długa/gruba. Średnica włókien mierzona w mikronach – im wyższa liczba, tym drobsza wełna. Niektóre owce mają sierść zamiast wełny.
Rasy wełny drobnej
Pięćdziesiąt procent owiec na świecie produkuje wełnę drobną, o średnicy 20 mikronów lub mniej. Wełna jest używana przez ręczne prątniki, tkaczy i do większości komercyjnej wełny. Amerykańskie Stowarzyszenie Przemysłu Owczego wymienia pięć ras wełny drobnej: amerykańska cormo, Booroola Merino, Debouillet, Delaine-Merino i Rambouillet. Wszystkie pięć ras mają przodków merino, starą rasę z Hiszpanii lub Afryki Północnej. Delaine-Merino i Debouillet dają najdrobniejszą wełnę.
Rasy wełny średniej
Rasy chowane na mięso mogą też dawać wełnę średnią, więc są klasyfikowane jako zwierzęta dualnego przeznaczenia. ASIA wymienia 16 ras w tej kategorii. Z Anglii pochodzą: Dorset, Hampshire, Montadale, Oxford, Shropshire, Southdown i Suffolk. Cheviot pochodzi ze Szkocji, Corriedale z Nowej Zelandii, a Wschodnopomorskie (East Friesian) z Niemiec i Holandii. Amerykańskie Miniaturowe Brecknock, Columbia, Montadale, Panama, Polypay i Targhee pochodzą z USA. Tak zwane owce krótkogonowe – Wschodnopomorskie, Fińskie, Islandzkie, Romańskie, Shetlandzkie i Soay – dają wełnę średnią z fakturą mohair.
Rasy wełny długiej
Rasy wełny długiej, lub grubej, produkują włókna falowane lub pierścieniowate. Border Leicester, Coopworth, Cotswold, Lincoln, Perendale, Romney i Wensleydale to siedem ras wymienionych przez ASIA. Średnica wełny długiej to ok. 30–50 mikronów, a wełna służy głównie na tryk i dywany; to ulubione włókno tkaczy. Dłuższa wełna oznacza, że te owce najlepiej przystosowane są do chłodnych, możliwie deszczowych klimatów. Wełna długa jest zazwyczaj dość mocna.
Rasy sierściaste
Dzikie owce mają pokrycie z sierści, a nie wełny. Niektóre rasy domowe – rasy sierściaste – zachowują tę cechę: amerykańska czarnobrzucha, barbadoska czarnobrzucha, kalifornijska czerwona, Dorper, Katahdin, Romańska, königowe białe owce, St. Croix i Shetland. Nie potrzebują strzyżenia, bo sierść odpaduje naturalnie. Ponieważ sierść nie da się prąść, te rasy chowane są głównie na mięso i skórę. Wydział Rozszerzeniowy Uniwersytetu w Maryland stwierdza, że „rasy sierściaste to najszybciej rosnący segment amerykańskiej branży owczarskiej”.