Współczynniki drapieżnictwa to wartości liczbowe określające tempo, z jakim drapieżniki konsumują ofiary. Używa się ich w modelach matematycznych interakcji drapieżnik-ofiara, np. równań Lotki-Volterry, by opisać siłę oddziaływania między gatunkami.
Współczynniki te zależą od gatunków drapieżnika i ofiary, środowiska i dostępności innych źródeł pożywienia. Np. drapieżnik specjaliści ma wyższy współczynnik dla ulubionej ofiary niż generalista.
Współczynniki drapieżnictwa pomagają przewidywać zmiany populacji w czasie i identyfikować warunki prowadzące do stabilności lub niestabilności ekosystemów.
Przykłady
• Wilki na łosie w Ameryce Północnej: 0,1–0,2 (10–20 łosi na 100 rocznie)
• Rekiny na fokę w Pacyfiku: 0,05–0,1 (5–10 fok na 100 rocznie)
• Biedronki na mszyce w Europie: 0,5–1,0 (50–100 mszyc na 100 rocznie)