触须 owada dostarcza więcej informacji zmysłowych niż wszystkie narządy zmysłowe wielu innych zwierząt razem wzięte. Gdy widzimy ruchome触须, obserwujemy złożony proces, którego nie potrafi odtworzyć nawet najbardziej zaawansowany komputer. Trzy części触须 – 基节 (scape), 次基节 (pedicel) i 鞭节 (flagellum) – współpracują, by zebrać dane niezbędne do przetrwania.
基节 (Scape)
基节 łączy się bezpośrednio z głową owada. Tworzy podstawę reszty触须. Wedle R.F. Chapmana, 基节 wkłada się w błonę w ścianie głowy. Przytocza do pojedynczego punktu zwrotnego (antennifer), pozwalając na ruch we wszystkich kierunkach – nie tylko przód-tył. Gniazdo触须, skleryt触须, szew触须 pomagają w płynnej koordynacji z głową. Te elementy, choć nie są częścią触须, są kluczowe dla jego skuteczności.
次基节 (Pedicel)
Drugi segment, 次基节, łączy 基节 z 鞭节. Jest częścią złożonej interakcji sensorycznej całego触须. Wedle Uniwersytetu w Minnesota,触须 odbierają: zapachy, dźwięki, sygnały chemiczne, ruch, orientację, wilgotność. Chapman dodaje, że 次基节 zawiera specyficzne narząd – organ Johnstona – reagujący na ruchy 鞭节.
鞭节 (Flagellum)
Kiedy owad macha触须, 鞭节 jest najbardziej widoczny. Wedle Uniwersytetu w Sydney, 鞭节 to łańcuch mniejszych segmentów – 鞭节 (flagellomeres). Pomagają w komunikacji, nawigacji i podstawowych receptorach zmysłowych. 鞭节 nie ma własnych mięśni, porusza się dzięki dwóm poprzednim częściom.
Typy触须
触须 mogą być maczugowate, pierzaste, szarniowe, szczecinowate, workowate i wiele innych kształtów. Każdy typ ma nazwę naukową. Różnice wynikają z odmiennego układu trzech podstawowych części. Niektóre mają dłuższy 次基节, inne więcej segmentów 鞭节. Wszystkie jednak składają się z 基节, 次基节, 鞭节.