Xenopsylla cheopis, zwana pchłą wędrowną lub pchłą szczurową, to główna przyczyna przekazywania dżumy dzisiaj w Azji, Ameryce Południowej i Afryce, według CDC. W latach 1300 ta pchła przenosiła dżumę zarazkową, co doprowadziło do Czarnej Śmierci. Dziś w Australii przenosi tyfus gryzoński.
Życie
Cykl życiowy Xenopsylla cheopis trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Długość życia zależy głównie od dostępu do pokarmu i temperatury. Pchła preferuje życie na szczurach i picie ich krwi, ale łatwo przenosi się na innego gospodarza, nawet na człowieka.
Jaja
Samica składa jaja na gospodarzu, w jego podkładce lub one po prostu wypadają na ziemię, gdy zwierzę się porusza. Jaja wylęgają się po 1–14 dniach na larwy. Średni czas inkubacji to 5 dni.
Stadium larwalne
Larwy żywią się materią organiczną: odchodami szczurów i łuszczoną naskórką w miejscu wylęgnięcia. Unikają światła i lubią wilgoć. Wyglądają jak drobne białe robaczki z samą paszczą. Przez 200 dni jedzą i rosną. Gdy larwa jest dojrzała, tkie kokon jedwabny wokół siebie, by przerodzić się w dorosłą pchłę. Proces ten trwa od tygodnia do pół roku.
Dorosła pchła
Larwa potrafi opóźnić metamorfozę w kokonie, jeśli nie wykryje odpowiedniego gospodarza. Gdy poczuje, że gospodarz jest dostępny, wylęga jako dorosła pchła, żywiąca się wyłącznie krwią i zdolna do parzenia.
Życie dorosłe
Oba płcie spożywają kilka posiłków krwi dziennie. Samica parzy się raz dziennie, składając do 50 jaj dziennie. Pchła żyje do roku, parząc się i żywąc się, zanim umrze. Jeśli gospodarz umrze, pchła przeskakuje na innego.
Przenoszenie chorób
W trakcie życia dorosła pchła może przenosić choroby na gospodarza podczas karmienia. Za każdym razem, gdy pchła wbijają się w skórę, wyrzuca trochę starej krwi do rany, co ułatwia przekazywanie chorób. Tyfus zazwyczaj przenosi się, gdy odchody pchły trafiają na otwarte rany lub miejsca po ukuśnięciach.