Region i definicja
Southwestern Center for Herpetological Research definiuje Amerykański Południowy Zachód jako stany: Kalifornia, Nevada, Arizona, Nowy Meksyk, Teksas. Kilka gatunków węży dziurawoszczecinowych tam występuje. Według Briana Thomasa (Institute for Creation Research), pit vipers charakteryzują się komórkami nerwowymi czułymi na ciepło w dwóch „dziurach” między nosem a oczami. Te sensory termiczne pozwalają im znajdować ofiary bez wzroku.
Miedzianki (Agkistrodon contortrix)
Miedzianka południowa, szerokopasma, trans-pecos i zachodnia – wszystkie pit vipers w regionie. Nazwa od charakterystycznej miedzistej głowy. Długość do 75 cm. Reszta ciała: naprzemienne pasma rudobrązowe i miedziste. Kły rosną, się łuszczą, wymieniają – dłuższy wąż = dłuższe kły. Jad rzadko śmiertelny dla ludzi, ale ugryzienie: nudności, wymioty, duszności, zmęczenie, ból i obrzęk w miejscu ugryzienia, czasem utrata przytomności.
Mokatki (Agkistrodon piscivorus) – Water Moccasins / Cottonmouths
Mokatka (cottonmouth od jasnej bielizny w paszczy) – długość 75–105 cm. Większość gatunków w południowo-wschodnich USA; w Południowym Zachodzie tylko wybrane, np. mokatka zachodnia. Kolorystyka zależna od gatunku: niektórze mają pasma brązowo-rudą, stare osobniki – jednolite ciemnobrązowe/czarne. Ugryzienie nieśmiertelne, ale wyjątkowo bolesne, uszkodzenie tkanek, krwawienie – konieczna natychmiastowa pomoc medyczna.
Węże dzwonowe (Crotalus)
Według University of Texas, węże dzwonowe to jedne z najliczniejszych pit viperów w USA – ok. 28 gatunków w regionie. Wszystkie są pit viperami (termiczne gruczoły). Niektóre, np. diamentowa wąż dzwonowy, do 2,4 m; średnio 0,9–1,2 m. Używają wspólnych nor, wracają rocznie zimą. Kolorystyka i wzory zależą od gatunku: czerwonodiamentowy – rudobrązowy/lakierowy, południowo-zachodni plamisty – szary/beżowy z białymi i czarnymi plamami.