Biom słodkowodny to ekosystem wodny z minimalną zawartością soli w porównaniu do morskiego. Zwierzęta w tym ekosystemie mają adaptacje pozwalające przetrwać i prosperować. To naturalne siedlisko żółwi słodkowodnych, które ewoluowały/przystosowały do życia w tym biomie.
Serce
Serce żółwia słodkowodnego ewoluowało do długich nurkowań. Według Science Magazine, serce ma funkcjonalny defekt przegrody komorowej (ventricular septal defect). Ta adaptacja pozwala na przelot krwi z lewej do prawej komory na lądzie. Przy długim nurkowaniu krew jest szuntowana prosto do aorty. Pozwala to na używanie beztlenowego glikolizmu jako jedynego źródła energii podczas długich nurkowań.
Pływanie
Żółwie słodkowodne to silni pływacy. Mają zmodyfikowane ręce i stopy w płety. Umożliwiają pływanie i nurkowanie. Szyja jest zroszona z tułowiem grubym tkanką łączną – adaptacja redukująca opór i zwiększająca sprawność pływania. Inna adaptacja: usprawniony pancerz. Pancerze żółwi słodkowodnych są miększe i płaskie niż lądowych – struktura redukuje opór i poprawia pływanie.
Dieta i zimowanie
Żółwie słodkowodne jedzą roślinność wodną i małe organizmy: skorupiaki, ryby, owady, glony. Większość gatunków (np. malowany) zimuje. Parzą się wiosną i jesienią, składają jajka latem i późną wiosną. Zazwyczaj jajka na lądzie. Młode instynktownie kierują do wody po wykluciu. Niektóre młode mogą zostać w gnieździe zimą, wyjść wiosną. Żółwie słodkowodne przystosowały się do zimy, rozwijając grubą skórę odporną na mróz.
Grzanie (basking)
Żółwie słodkowodne regulują temperaturę grzaniem na słońcu. Wychodzą z wody na kłody, odłamki, piasek. Większość grzaje kilkukrotnie dziennie. Rano grzanie, powrót do wody na posiłek, znowu grzanie. W nocy schodzą na dno stawu i śpią.