Wielbłąd – serce kultury arabskiej od XVIII w.
160 słów na „wielbłąd” w arabskim. Kluczowy dla gospodarki i kultury. Choć nomadzi to 1% populacji, wielbłąd wciąż służy jak 300 lat temu. Dwa gatunki: wielbłąd dwugarbowy (Bactrian, 2 garby) i jednagarbowy (Dromedary, 1 garb).
Siedlisko
Kojarzony z pustyniami Arabii, ale żyje w warunkach suchych na prawie każdym kontynencie (Chiny, Australia – dziko rosnące). Przeżywa w surowych warunkach: magazynowanie wody i jedzenia = brak konkurencji o pożywkę i brak drapieżników.
Cecha fizyczne
Dojrzałość 6-7 lat. Wysokość 1,8–2 m, waga 250–680 kg. Palce: dwa, jak paznokcie. Tłuszczowe poduszki pod stopami – działają jak snowshoes na piasku. Nogi: cienne, silne mięśnie – transport ładunków na duże odległości. Wygodny ładunek ~150 kg. Uszy małe, słuch doskonały. Duże, miękkie oczy – długie podwójne rzęsy (ochrona przed piaskiem). Nostry: zamykane/otwierane – chłodzenie powietrza.
Dieta
Wszystkożerne / przeglądające (browsers). Twarde włosy w nosie, skóra w pysku – wchadzają w ciernistą roślinność. Jedzą rośliny słone nad jeziorami solnymi. Zima: do 50 dni bez wody (wilgoć z roślin). Lato: max 5 dni bez wody. Preferują świeżą roślinność, ale mogą jeść: rośliny, kości, ryby, mięso, a nawet skórę z namiotu właściciela. Piją 110 litrów (30 galonów) w 10 min.
Zastosowanie
Udomowione tysiące lat temu przez kupców korzeniowych – trasa Arabia Południowa – Bliski Wschód. Transport towarów i bagażu. Chodzą, potrafią galopować. Wełna: dywany, odzież. Mięso: jadalne, bezkolesterolowe (tłuszcz tylko w garbach).