Wstęp
Pszczoły afrykanizowane pojawiły się w Amerykach statkiem z Afryki. Są hybrydą pszczół afrykańskich i europejskich. Europejskie to gatunek „dziki” w Amerykach i Europie. Nie ma widocznych różnic fizycznych między czystymi europejskimi a hybrydami.
Adaptacja do siedliska
Pszczoły afrykanizowane elastycznie zmieniają zachowanie i nawyki żerowania. Zbierają więcej pyłku, nie gromadzą miodu jak europejskie. Dorosłe mają wyższą przeżywalność i naturalną odporność na roztocze, bo są oportunistyczne i kolonie często migrują.
Zachowanie rojowe
Rojenie nie zawsze oznacza atak. Obie grupy roją się, szukając nowej królowej lub lepszego miejsca. Afrykanizowane działają nomadycznie – mogą przejąć gniazdo europejskich, jeśli ocenią je lepsze pod kądem pożywienia. Samce afrykanizowane wkładają nową królową lub nasieniają europejską.
Absconding (opuszczanie gniazda)
Gdy kolonia opuszcza gniazdo, rojem zabierają królową i przenoszą się. Osiedlają się w gorszych miejscach (mało nektaru/pyłku), bo dobrze się adaptują. Są lepszymi zapylaczami, bo daleziej i częściej żerują. Przy braku zasobów znowu migrują.
Przewaga genetyczna
Afrykanizowane są genetycznie dominujące. Królowe obu typów preferują sperma afrykanizowanych, co daje więcej hybryd. Po nasieniu larwy wykluwają się szybciej i szybciej dojrzewają.
Zachowanie po sprowokowaniu
Silniej bronią gniazda. Wykrywają człowieka w odległości 15 m, maszyny – 30 m. Wiele pszczół dąży i ściga zagrożenie do ok. 400 m. To nadało im opinię „pszczoł zabójczych”. Żądlą raz i giną. Mimo reputacji, niewielu ludzi zmarło przez ich ataki.