Pochodzenie i cechy
Bydło brangus powstało w 1912 roku w ramach eksperymentalnego krzyżowania brahmanu z angusem przez Ministerstwo Rolnictwa USA. Celem było uzyskanie odpornego na upały i pasożyty potomstwa, tolerującego surowy klimat. To krzyżowanie dało rasę z wieloma zaletami, cenioną przez hodowców.
Produkcja mięsa
Główne zastosowanie to produkcja mięsa. Tuszki brangus wykazują doskonałe cechy marmurkowania i miękkości, typowe dla czystej rasy angus. Naturalne umiejętności pasiennictwa pozwalają im pasć się w ruchu – cenną cechą w suchym klimacie. Spokojny usposobienie i naturalna bezrogowość ułatwiają obsługę i zmniejszają uszkodzenia mięsa.
Cielenie i wydajność mleczna
Krowy brangus regularnie rodzą cielęcia o niskiej masie urodzeniowej (ok. 34 kg), które przybierają średnio 0,53 kg dziennie. Dorosłe byki osiągają ok. 900 kg, a krowy 500 kg. Matki są wyjątkowo płodne, rodzące cielęcia z częstotliwością nieosiągalną dla innych ras, i wykazują silny instynkt macierzyński. Są też chowane pod mleko.
Zawody rzeniowe
Kolejnym zastosowaniem są zawody rzeniowe, ważne dla przetrwania rasy i utrzymania standardów stowarzyszeń, np. International Red Brangus Breed Association. Sędzie oceniają konformację, kolor sierści, usposobienie i zdrowie względem wzorców rasowych.
Inne aspekty
Brangus rzadko stosuje się w rodeo (jeździectwo byków, łapanie laśmi), bo rasa jest spokojna i łatwa w obsłudze. Ogólnie chowane ze względu na dużą masę rynkową i wysoką płodność w gorących, suchych regionach, np. na Tasmanii.