Ul pszczeli to zamknięty dom pszczół miodnych. Ule mogą być ręcznie robione (przemysł miódowy) lub naturalne (dziury w drzewach). Ręczne ule konstruuje się tak, by pszczelarz mógł wyjmować woski do odciągania miodu.
Historia
Pszczelarstwo to stara praktyka, ule od 900 r. p.n.e. Pierwsze: wyschnięta trawa i glina, hartowane słońcem. Nowoczesne bardziej wyrafinowane. W 1800 r. pudełkowe ule podobne do dzisiejszych. Technologia się niezmiennie od tamtej pory.
Typy uli
Dwa typy: Langstroth (tradycyjny, prostokątne pudełka, wysuwane ramki z woskami) i top-bar (pionowa belka na górze, pszczły budują wiszące woski). Top-bar mniej popularny – mniej miodu.
Znaczenie gospodarcze
Ule = fundament przemysłu pszczelarskiego. Bez nich nie da się chować pszczół domowych. USDA: do 212 tys. hobbystów i 1600 komercyjnych pszczelarzów w USA, 81,6 tys. ton miodu rocznie.
Cechy konstrukcyjne
Wszystkie ule mają 5 elementów: dno, pokrywa, gniazdo pszczół (brood box), ramy woskowe. Gniazdo = miejsce, gdzie matka składa jaja, opiekują się robotnice. Tu budowane woski i gromadzony miód. Ramy pozwalają wyjmować woski do centrifugi. Pokrywy i fundament zamykają ul.
Wskazówki dla początkujących
Ul w ogrodzie = dochód i miód. Niektórzy stawiają ul blisko ogrodu na pyłkowanie. Wybór odpowiedniego ulu kluczowy. Ul na ramach (Langstroth) najlepiej dla początkujących – łatwy dostęp do wosków, najwięcej miodu. Termin zakładu: wczesna wiosna – pszczły zdążą zaadaptować się i zgromadzić miód na zimę.