Mrówka żniwiarska surowa (Pogonomyrmex rugosus) to jeden z 26 gatunków mrówek żniwiarskich występujących na południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych i w Meksyku. Zamieszkuje pustynie i półpustynie, zbiera nasiona, które magazynuje w podziemnych korytarzach pod gwałtem pokrytym gnilem.
Mrówki żniwiarskie – ogólna charakterystyka
Nazwę zawdzięczają zwyczajowi obcinania traw i gromadzenia ich do budowy gniazd. Gniazda łatwo rozpoznać: mrówki wyczyszczają teren wokół wejścia z roślinności, tworząc goły obszar. Żywią się głównie nasionami, resztkami roślin i martwymi owadami. Żywność gromadzona w podziemnych komorach. Mrówki zbierające nasiona doskonale radzą sobie w pustyniach – zapasy nasion zapewniają przetrwanie w suszę. Pełnią ważną funkcję ekologiczną: dyspersję nasion. Kolonie liczą do 10 tys. osobników. Mimo bolesnego ukłużenia i gryzenia, są popularne w hodowli mrówkowej.
Mrówka żniwiarska surowa – szczegóły
Nazwa naukowa: Pogonomyrmex rugosus. Pogonomyrmex z greckiego to „mrówka brodata” – odnosi się do długich, zakręconych włosków pod podbródkiem (psammofora, koszyk piaskowy), którymi robotnice zbierają ziarnka piasku. W świecie znanych jest ponad 70 gatunków Pogonomyrmex. Epitet „rugosus” (surowa) opisuje szorstkie grzbiety (rugi) na głowie i ciele.
Rozpowszechnienie, wygląd, zachowanie
Obszar: Meksyk oraz części Kalifornii, Colorado, Nevada, Nowy Meksyk, Oklahoma, Teksas, Utah. Kolorystyczna od czerwono-czarnej do niemal czarnej. Robotnice duże: 7–9,5 mm. Nienawidzą ingerencji ludzi – dają szczególnie bolesne ukłużenie.
Gniazda
Rozpoznawalne na wierzchu jako płaskie dyski z gąlu lub niskie kopce pokryte gąlem. Dojrzała kolonia: do 8 tys. osobników. Mrówki to wędrowcy szlakowi – podążają ustalonymi trasami wychodzącymi promieniowo z gniazda, oznaczając je feromonami. Szlaki minimalizują konflikty z innymi koloniami, wyznaczając granice terytorium.