Lwy górskie, inaczej kuguary, to groźne drapieżniki zdolne do życia w prawie każdym siedlisku lądowym. Rodzimy w Amerykach, to duże, samotne koty, których zdolności polowe czczą je panami lokalnego łańcucha pokarmowego. W swoich ogromnych terytoriach wykształciły adaptacje do życia w surowych pustyniach półkuli zachodniej.
Zachowanie polowe
Dzięki elitarnej podsłuchiwaniu i atakowaniu z zasiadu, lew górski poluje na szeroką gamę zwierząt. Główne źródła pożywienia: jelenie, lochy, muflony, owce, bydło, konie. Ale polują też na mniejsze organizmy: owady, gryzonie. Zróżnicowana dieta pozwala przetrwać w biednych warunkach pustyni, gdzie zwierzyna nieobfita. Cierpliwe czekanie i nagły atak dały lewowi górskiemu polową sprawność do przeżycia w ubogich środowiskach.
Fizjologia
Dorosły lew górski to czwarty co do wielkości gatunek kotów, dosięgający 75 cm wysokości w kłębie. Jako chudy i niezwykle zwinny członek rodziny kotowatych, lwy górskie zbudowane są do polowania i zabijania. Posiadają szereg adaptacji fizycznych zwiększających efektywność: potężne mięśnie szyi i szczęki do chwytania i trzymania ofiary, silne nogi tylne dające niesamowite skoki i sprinty na krótkie dystanse. Te cechy pozwoliły lewowi górskiemu zabić wiele zwierząt, nawet w pustyni.
Rozmnażanie
Tylko samice lwów górskich angażują się w wychowywanie. W konsekwencji samice są gorzko opiekuńcze wobec własnych młodych, często gotowe walczyć z większymi drapieżnikami w obronie. Lwy górskie preferują legowiska w skałkowych niszech i jaskiniach, dających ochronę i krycie od pogody. Oddana opieka nad młodymi to adaptacja zwiększająca ich przetrwanie w naturze.
Zasięg terytorium
Lwy górskie to samotne drapieżniki, których zasięgi polowe sięgają 780 km². Jako gatunek tajemniczy, preferują polowanie w świcie i zmierzchu, gdy ofiara może zostać zaskoczona. Ogromny zasięg terytorium daje większą elastyczność w suchym klimacie pustyni. Gdy źródła pożywienia są mało w jednym rejonie, lew górski może wędrować dalej, by polować w bardziej obfitych miejscach.