W górzystych regionach Rosji występują cztery podgatunki szarego wilka (Canis lupus): euraazjatycki (C. l. lupus), tybetański (C. l. chanco), kaspijski (C. l. campestris) i tundrowy (C. l. albus).
Wilk euraazjatycki
Fizycznie podobny do wilka wielkopolskiego z Ameryki Północnej, ale futro krótsze i gęstsze – odcienie: czarny, kremowo-biały, szary, rudy lub mieszanka. Duże: do 59 kg (130 lbs), wysokość w kłach do 99 cm (39 cali). Żyją w małych stadach, polują grupowo, ale mogą polować solo. Dieta: jagody, ryby, mała zwierzyna, czasem średnie zwierzynę. Życie w naturze 7–10 lat. Zasięg: Chiny, Mongolia, Europa Zachodnia, Skandynawia, Rosja, Góry Himalaje.
Wilk tybetański
Wysokość ok. 76 cm (30 cali), waga do 32 kg (70 lbs). Długie, szmatowate futro, koloryzacja sezonowa: żółty, brązowy, biały, szary, czarny. Doskonali polujący – stadzie lub solo. Zdolni zrzucić duże zwierzęta: owce, jeleń. Prędkość do 64 km/h (40 mph) w krótkim sprincie. Życie do 10 lat. Zasięg: góry południowo-zachodniej Rosji, centralne Himalaje (Indie, Nepal, Bhutan), Chiny, Mandżuria, Tybet.
Wilk kaspijski
Znany też jako wilk kaukaski lub stepowy. Zamieszkiwał między Morzem Kaspijskim a Czarnym w Rosji. Krytycznie zagrożony – teraz tylko w skrajnym południowo-wschodnim rogu przy Morzu Kaspijskim. Masowo zabijany jako "szkodniki", liczba spadła też przez zanieczyszczone wody Morza Kaspijskiego – zrzut ścieków Rosji. Waga do 40 kg (88 lbs). Krótkie futro: odcienie szarości z rudym/brązowym i czarnymi włosami.
Wilk tundrowy
Występuje w lasach i górach zachodniej Rosji i północnej Skandynawii. Zasięg sięga dalekiego północy – tundra arktyczna. Jeden z największych podgatunków: długość ciała z ogonem do 2,1 m (7 stóp), waga do 54 kg (120 lbs). Podwójne futro na ochronę w skrajnym zimnie. Kolorystyka: szare, czarne, rudy, srebrzystoszare. Polują na duże ssaki: jeleń, łoś, karibu.