Texas Longhorn wywodzi się z pierwszego europejskiego bydła w Amerykach, ulubione do początku XX w. Liczba czystej rasy drastycznie spadła, by zyskać popularność jako zwierzęta wystawowe – żywe dowody dziedzictwa granicy. Angielski longhorn panował w UK do XIX w., dziś tylko kilka czystych egzemplarzy.
Historia
Popularne do połowy XIX w., wypełniły pustkę po bizonie na Wielkich Równinach. Rancherzy na Südwest chętnie wypędzali stada na pyszne pastwiska. Do 1900 r. europejskie bydło (mięśniejsze, tłodsze) zyskało przewagę – czyste longfony rzadkie. Rząd federalny 1927: rezerwaty w Oklahomie i Nebraska – ochrona rasy.
Cechy fizyczne
Rugged: wytrzymuje skrajne ciepło/zimę, wytrzymałość na dalekie wypędzie. Krowy płodne do późnych nastolatków, czasem 30-tki. Krowy 360–540 kg (800–1200 lb), woły 450–540 kg (1000–1200 lb). Długie tylne nogi, krótkie przednie – wspierają ciężkie przedcielę. Skóra pierwotnie rudobrązowa, dziś wiele kolorystyk.
Rogi
Włosista łata na czole między rogami. Woły dłuższe rogi niż krowy – typowy rozpięt ~1,5 m (5 stóp). Może sięgać 2,1–2,4 m (7–8 stóp), rzadkie.
Mięso
Mniej mięsa na ramie niż europejskie, ale chude, mniej tłuszczu i cholesterolu. Popyt na zdrowe mięso = renesans longhornów.
Hodowla wystawowa
Cenne jako zwierzęta wystawowe – prestiż. Rogi: im szerszy rozpięt, tym wyżej cenione. Hodowla longhornów = ulga podatkowa rolna (agricultural tax exemption) – obniżka podatku gruntowego do 50%.
Angielski Longhorn
Rasa mięsna z centrum/północny-zachód Anglii. Najpopularniejsza do początku XIX w. (krótkorohe rasy). Liczba czystych drastycznie spadła – opieka Rare Breeds Survival Trust. 1980: 255 czystych. Dziś >2500 samic zarejestrowanych.