Wstęp
Bydło mięsne hoduje się na mięso. Domestykacja bydła na potrzeby żywności rozpoczęła się ok. 6500 r. p.n.e. na Bliskim Wschodzie. Nie będące rodzimymi w Ameryce, bydło sprowadzono do Nowego Świata statkami przez kolonistów europejskich. Wprowadzenie wagonów dla bydła i wagonów chłodniczych na kolei ułatwiło dystrybucję wołowiny. Główne rasy bydła mięsnego to Angus, Hereford, Charolais i Brahman.
Cykl życia
Wołowina to mięso z dorosłych, dwuletnich bydła. Byk (samiec) waży ok. 450 kg i daje ok. 200 kg mięsa. Cielęce na bydło mięsne waży przy urodzeniu 36 kg. Przez pierwsze 6 miesięcy pije mleko matki i je trawę, aż do odstawienia.
Dieta
Dieta krowy to głównie trawa i siano, z dodatkami karmy. Krowy są przeżuwacze – mają złożony, trzy- lub czterokomorowy żołądek do trawienia trawy. "Przeżuwają", czyli ponownie żują pokarm już połknięty.
Inspekcja wołowiny
Inspekcja wołowiny jest obowiązkowa. USDA klasyfikuje wołowinę na gatunki Prime, Choice i Select. Niższe gatunki idą do mięs przetworzonych. Prime ma marmurkowanie tłuszczu – jest bardziej soczysta i smaczna, ale też tłodsza.
Cięcia wołowiny
Wołowina cięta jest na cztery główne części: karkówka, polędwica, żebra i udziec. Karkówka i udziec są mniej mięsiste i wymagają gotowania na mokro (duszenie). Polędwica i żebra nadają się do pieczenia/grillowania (suchy ciepło). Ze skóry robi się skórę – od odzieży po piłki nożne.
Rasy
Cztery główne rasy bydła mięsnego w różnych rozmiarach i kolorach. Angus – mniejsze, ale nadal bydło mięsne. Brahman – podobne do indyjskiego bydła, dobrze znosi upały i wilgoć; głównie jasnoszare, czarne lub czerwone. Charolais – jedna z największych ras, biała. Hereford – z Anglii, czerwone z białymi głowami, lubią otwarte pasterza.